Աշխարհի ամենալավ,ամենահոյակապ, ամենահրաշալի պապիկները

Ես հիմա կպատմեմ մի գրքի մասին,որը շատ ծիծաղելի պապիկների մասին է, իսկ գրքի հեղինակներն են Յան Պաուլ Սխուտեն և կեյս դը Բուրը։ Այդ պապիկները ունեին մեկ տղա և նրանց կնիկները։

Մեկի անունը Մնացական էր,մեկինը Պատվական և երրորդինը Անուշավան էր։Նրանք իրենց գլուխներներն էին գովում։Մնացականը ասում էր,որ <<իր անվադողերը միշտ ծակ էին>>,Պատվական պապը ասում էր․ <<իմ անվադողերը փայտից էին և նստարանները հեչ ամրացված չէին>>, իսկ Անուշավանը ասում էր <<ես ունեի փայտե, քառակուսի ակեր,նստարան ընդհանրապես չկար և ուներ մեկ ոտնակ>>։ Պատկերացնում եք․․․իակ հիմա տեսնենք իրենց առաջին հեծանիվները ինչ տեսք ունեն։ Մնացականը ասում էր․<<իմ հեծանիվը ակներ չուներ հո հեծանիվ չէր հեծո էր>>, Պատվական պապը ասում էր․<<ես ունեի հեծանիվ ջարդուփշուր եղավ այնպես, որ նրանից մի ժանգոտ մենակ մի ձող էր մնացել>>։ Պատկերացնում եք այդ ձողի վրայով նստած ցատկելով գնում էր դպրոց, իսկ դպրոցը երեսուն կիլոմետր հեռու էր, ասում էր Անուշավան պապը, <<իսկ ես մի ժանգոտ քառակուսի փայտե անիվի վրա>>։ Իսկ Անուշավան պապը պարտավոր էր քառասուն կիլոմետր դպրոց գնալ և գալ։

Ահա և նկարը <<Աշխարհի ամենալավ,ամենահոյակապ,ամենահրաշալի պապիկները>>, որը գրել էր Յան Պաուլ Սխուտեն և կեյս դը Բուրը։

Սիրով ՛ Նարե