Րաֆֆու <<Խենթը>> վեպը գրականության մեջ ոչ միայն 1877-1878թթ․ ռուս-թուրքական պատերազմի և Բայազետի հերոսական պաշարման գեղարվեստական վերարտադրությունն է, այլև հզոր ազգային մանիֆեստ, որը միտված էր արթնացնելու 19-րդ դարի վերջի հայ հասարակությանը։ Վեպի առանցքային նշանակությունը թաքնված է ոչ թե պատմական փաստերի, այլ խենթի՝ Վարդանի կերպարի և նրա քայլի գաղափարական իմաստի մեջ։ Բայազետի երկարատև պաշարումը, որտեղ մի բուռն հայ և ռուս զինվորներ դիմագրավում են բազմապատիկ գերակշռող թշնամուն, Րաֆֆու համար դառնում է ազգային ճակատագրի փոքր մոդելը։ Այն բացահայտում է հայ ժողովրդի ինչպես հերոսական ոգին և դիմադրողականությունը, այնպես էլ այն դավաճանությունը, անվճռականությունը, որոնք հաճախ խոչընդոտել են ազգային ազատագրությանը։ Վարդանը, ում <<խենթ>> են անվանում, Րաֆֆու համար իդեալականացված հերոս է, ով մարմնավորում է գործունյա, ռացիոնալ հայրենասիրությունը։ Նա չի սպասում ուրիշի օգնությանը, չի զրկվում հուսահատությունից, այլ գործում է այնտեղ, որտեղ <<խելացի>> համարվողները տատանվում են կամ անտարբեր են։ Վարդանի՝ շրջափակումը ոչ միայն մարտավարական քայլ էր, այլև նաև ազգային ինքնորոշման փիլիսոփայություն։