Դասարանում

147. Վերևում, համարյա երկնքի տակ, ծնվեցին ջրի կաթիլներ։ Նրանք լեռների բարձրից, հողի միջից դուրս եկան ու, լույսն իրենց մեզ, ցնծության թիթեռն իրենց վրա կչկչալով իջան ցած։ Լեռն ի վար, ծառերի կողքերով, թփերի արանքներով, զարմանազան խատուտիկ խճաքարերի վրայով գալիս էին կաթիլներ։

—Ինչքան քաղցր եք, – ասում էին նրանց մամուռները։