Տեղեկություններ գտնել Բակունցի մասին, սովորել բանավոր ներկայացման համար։
Իսկական անունը Ալեքսանդր Թևոսյան էր։
Կեղծանունը՝ «Ակսել», ստացել է ուսանողական տարիներին (Ալեքսանդր անվան կրճատումից):
Մասնագիտությամբ ագրոնոմ-գյուղատնտես էր՝ ավարտած Խարկովի գյուղատնտեսական ինստիտուտը։
Մասնակցել է մարտերի՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմին և Վանի ինքնապաշտպանությանը։
Զանգեզուրի սիրահարն էր, որտեղ աշխատել է որպես գլխավոր ագրոնոմ և այնտեղից քաղել իր ստեղծագործությունների հիմնական նյութը։
Կինոգործիչ էր․ գրել է հայկական ֆիլմերի սցենարներ (օրինակ՝ «Զանգեզուր»)։
Խիստ բնության նկարագիր ուներ․ նրա արձակում բնությունն առանձին հերոս է։
Ձերբակալվել է 1936 թվականին՝ ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, շինծու մեղադրանքներով։
Գնդակահարվել է երիտասարդ տարիքում՝ 37 տարեկան հասակում։
Հետմահու արդարացվել է 1955 թվականին, որից հետո նրա գրականությունը վերադարձվեց ընթերցողին։
Առաջադրանքներ
- Առանձնացրո’ւ բնանկարի և դիմանկարի հատվածները։
Բնանկար՝
«Կաքավաբերդի գլխին տարին բոլոր ամպ է նստում, բերդի ատամնաձև պարիսպները կորչում են սպիտակ ամպերի մեջ, միայն սևին են անում բարձր բուրգերը։»
«Կաքավաբերդի բարձունքի միակ ծաղիկը ալպիական մանուշակն է, ցողունը կաքավի ոտքի պես կարմիր, ծաղիկը ծիրանի գույն։»
Դիմանկար՝
«Ակնոցի արանքից նրա ուսյալ աչքերը տեսնում էին զրահավորներին, մագաղաթյա մատենագրին…»
«Ֆետրե գլխարկով երկրորդ ձիավորը… Նրա ամբողջ հարստությունը ծոցի հաստ տետրն էր և սրածայր մատիտը։»
- Բնութագրի’ր կերպարներից յուրաքանչյուրին։
Նկարիչ՝ զգայուն արվեստագետ, փնտրում է կյանք, գույն ու գեղեցկություն։
Հնագետ` չոր գիտնական, ապրում է միայն անցյալով ու սառը քարերով։
Նարթե` տառապյալ ու հեզ կին, որի գեղեցկությունը ճնշված է դաժան կենցաղով։
Ավալ` կոպիտ ու հոգսաշատ լեռնական, կտրված է նրբանկատությունից։
Ուղեկցորդ` պարզ մարդ, մտածում է միայն ուտելիքի ու հանգստի մասին։
- Փորձիր կերպարներից յուրաքանչյուրի գործողություններին բացատրություն տալ։
Նկարիչ – Նկարում է բնությունն ու մարդկանց, որովհետև ուզում է ցույց տալ գեղեցկությունն ու մարդկանց զգացմունքները։
Հնագետ – Ուսումնասիրում ու պեղում է քարերը, որովհետև նրան հետաքրքրում են միայն անցյալը, պատմությունը։
Նարթե – Լռում և ենթարկվում է, որովհետև ծանր աշխատանքն ու դժվար կյանքը խլել են իր բողոքելու ցանկությունը։
Ավալ – Կոպիտ է վերաբերվում կնոջն ու մյուսներին, որովհետև ամբողջ ժամանակ մտածում է ապրուստի և հացի մասին։
Ուղեկցորդ – Փնտրում է ուտելիք և հանգստանալու տեղ, որովհետև մտածում է իր հիմնական կարիքների մասին։
- Դո’ւրս գրեք այն հատվածը, որն արտահայտում է ստեղծագործության գաղափարը։
«Բերդի քարերի մոտ բուսել էր ալպիական մանուշակ, ծաղիկը՝ ծիրանի գույն։ Հնագետը չէր տեսնում ո՛չ մանուշակ, ո՛չ խոտ։ Նրա կոշիկները կրնկակոխ էին անում խոտ ու ծաղիկ։»
Գաղափարի իմաստը՝ Այս հատվածն արտահայտում է պատմվածքի հիմնական հակադրությունը՝ կենդանի, անպաշտպան գեղեցկության և դրան անտարբեր, չոր ու անհոգի վերաբերմունքի միջև։
- Ձևակերպե’ք ստեղծագործության գաղափարը։
Ստեղծագործության գաղափարն այն է, որ մարդը պետք է գնահատի բնության գեղեցկությունը, մարդկային զգացմունքներն ու բարությունը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ ծանր ու դաժան կյանքը կարող է խլել մարդկանց հոգու գեղեցկությունն ու զգայունությունը։
- Արդյո՞ք պատմվածքը գեղեցկության ընկալման մասին է, կամ գուցե հին ու նոր ժամանակների բախմա՞ն, գուցե հեղինակը սոցիալակա՞ն խնդիրներ է բարձրացնում:
Պատմվածքը վերաբերում է այս երեք խնդիրներին էլ։ Հեղինակը ցույց է տալիս գեղեցկության տարբեր ընկալումները, հին ու նոր ժամանակների բախումը և մարդկանց սոցիալական ծանր վիճակը։ Նա ընդգծում է, որ գեղեցկությունը հաճախ անտեսվում է առօրյա հոգսերի, աղքատության և դաժանության պատճառով։ Հեղինակը կոչ է անում գնահատել բնությունը, մարդկային զգացմունքներն ու բարությունը։
- Դո’ւրս գրեք պատկերավորության միջոցները` համեմատություն, փոխաբերություն, մակդիր, անձնավորում։
Պատմվածքում հանդիպում են պատկերավորության տարբեր միջոցներ։ Համեմատություն է՝ «ամպը վարագույրի պես մեկ ետ էր քաշվում», փոխաբերություն է՝ «խանդը կայծակի պես փայլատակեց», մակդիրներ են՝ «սպիտակ ամպեր», «տխուր քարափ», «կապույտ որձաքար», իսկ անձնավորում է՝ «գետը քերում է ափերը», «մանուշակը գլուխը հենում քարին»։
