Անտառում

Ես հոգնել էի ամեն ինչից դրա համար փախա տնից։ Հիմա դուք կհարցնեք ինչպես, շատ հեշտ։ Մենք ապրում ենք սեփական տնում, ես ունեմ առանձին սենյակ, իմ սենյակը ամենավերևում է։

Լցրի պետքական իրերը պայուսակիս մեջ, պարանը դեպի դուրս և մեկ վարկյանում հայտնվեցի տան հետնամասում։ Հեռադիտակով երևում էր գորշ անտառը։ Շաաաատ հեռու էր։ Քանի-որ ես ունեի իմ սեփական ավտոմեքենան նստեցի և ճանապարհ դեպի շշուկներով լի անտառ։

Քանի որ ավտոմեքենաս չէր անցնի թողեցի անտառի դիմաց և ես գնացի առանց ավտոմեքենա։

Նախ ես մի քիչ վախենում էի, բայց սկսեցի չվախենալ։

Սկսեց մթնել, տիրեց խոր լռություն մենակ ծիտիկների և կենդանինեի շշուկներն էին լսվում։

Սկսեցի մրսել, դե ճար չունեի պիտի փայտ հավաքեի։

Մի քիչ շփեցի և ստացա խարույկ։

Կարոտում էի ծնողներիս։ Մեկ-մեկ մտածում էի, որ չպետքե տանից փախնել։

Արթնացա և հասկացա, որ երազ չեր։ Խարույկը վառվել էր։ Վախենում էի, վեր կացա և պատրաստվում էի գնալ տուն։ Բա որ հարցնեն, ուր էիր մի սուտ պիտի ասեմ չ՞է, մտածեցի ես։

Ուր գնում էի, հայտնվում էի վառված խարույկի մոտ։

Հոգնեցի, նստեցի տապալված կոճղի վրա։ Մտածում եմ ինչ անեմ, ինչ չանեմ։

Բացեցի հեռախոսը ուզում էի մի քիչ նկարել, տեսա այստեղ կապ կա։ Մոտս կողմնացույց կար բացեցի և ուղեվորվեցի տուն։

Ճանապարհին մտածում էի, որ մայրիկս կամ հայրիկս մտած կլինեն իմ սենյակ և կնկատեն իմ բացակայությունը։ Վերջապես, անտառից դուրս եկա ողջ և առողջ։ Ի՜մ հրաշալի ավտոմեքենա․ գոչեցի ես։ Նստեցի ավտոմեքենաս և մի վարկյանում հայտնվեցի հետնամասում։ Պարանը դեպի վեր գցեցի, պարանով վեր բարձրացա։

Պառկեցի անկողնուս և ձևացրի թե քնած եմ։ Մայրիկս մտավ ներս և տեսավ, որ ես քնած եմ։ Քիչ հետո իջա ներքև, մայրիկս վրաս չբարկացավ, ես հասկացա, որ նա երեկվանից իմ սենյակ չի մտել։

Ես նորից բարձրացա վերև։ Ուզեցի գիրք գրել իմ ճանապարհորդության մասին։ Ես չեի կողնորոշվում վերնագիրը դնել <<Հետաքրքիր անտառը>> թ՞ե <<Խորհրդավոր անտառը>>, վերջը որոշեցի անունը դնել <<Խորհրդավոր անտառը>>։ Մի քանի ժամ հետո վերջացրի իմ ճամփորդության մասին գրել։

Անցան տարիներ, գիրքը փոխանցվում էր սերունդե սերունդ, և ես վերջապես դարձա հայտնի։

Անցան ամիսներ եկավ իմ ծննդյան օրը, մայրիկս և հայրիկս բերեցին նվեր որպես այն մարդկանց ովքեր կարդացել են իմ գիրքը։ Մարդկանցից լսվում էր <<տեղ տվեք ինձ>>, <<ծնունդ շնորհավոր>> և <<շատ լավն էր քո գիրքը>> արտահայտությունները։ Հայրիկս վերջապես բերեց իմ հսկայական տորթը։ Վրան գրված էր <<շնորհավոր, 40 ամյակդ>>։ Ամիսներ անցան ես ունեցա մեկ որդի անունը դրեցի Թոմին։ Թոմին սկսեց զբաղվել ինձ նման ճամփորդասեր դրա համար ես նրան պատմեցի իմ ճամփորդության մասին։ Անցան տարիներ որդիս մեծացավ և գնաց անտառ արկածներ փնտրելու և, Թոմին էլ ստեղծեց իր սեփական գիրքը, մենք դարձանք հայտնի ընտանիք։

Պատշգամբից դուրս նայեցի դուրս, ժպտացի և շնորհակալություն հայտնեցի անտառին։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s